Wobec wzmożenia rosyjskiej agentury kłamiącej na temat dostaw agregatów do Ukrainy, należy się zastanowić na czym opierają swoje cele ci, co tak kłamią. W sprawie agregatów najbardziej skompromitował się niejaki Włodzimierz Skalik, który wklejał fejki na ten temat tak oczywiste, że nawet część jego zwolenników nie kryła zażenowania. Braun kłamie, wstawia fejki cały czas. Ich popularność rośnie. A może kolaboracja była korzystna? Może kolaboranci mieli rację? Jestem innego zdania, pokażę to w tym poście.
Rzeczypospolita Obojga Narodów
Na zdjęciu widać mapę I Rzeczypospolitej. Było to bodaj największe państwo w Europie. Niestety rządzone głównie przez magnatów, którzy dbali o swój interes, a nie kraju. Typowym przykładem był Stanisław Szczęsny-Potocki. Kolaborował z Rosją pomimo okupacji kraju jaka zaczęła się w 1763 roku, okresie bezkrólewia. Rosyjskie wojska od tej pory nie opuszczały Rzeczpospolitej aż do I Wojny Światowej, kiedy wycofały się pod wpływem niemieckiej ofensywy. Szczęsny-Potocki i inni magnaci widząc reformowanie Rzeczpospolitej sprzeciwiali się temu wzywając na pomoc Rosję. Ta chętnie udzielała poparcia stając się oficjalnym protektorem kolaborantów. Dzięki kolaborantom dokonano wszystkich rozbiorów Rzeczpospolitej. Nie byli sami. Opłacali z własnej kieszeni wielu takich samych jak oni wyrodków.
Konfederacja Targowicka – pucz zdrajców.
Szczytem ich zdrady była Konfederacja Targowicka, w rzeczywistości założona w Petersburgu. To ona wezwała Rosję do interwencji przeciwko reformującemu się krajowi. Konstytucja 3 Maja nadawała wiele praw tym, co ich nie mieli. Zdrajcom z konfederacji to się nie podobało. Woleli rosyjską okupację od reform i wzmocnienia siły kraju. Szczęsny – Potocki to wyjątkowa kanalia, nawet jak na standardy zdrady. Po trzecim rozbiorze spotkał się z Katarzyną II, carycą. Zaczął do niej mówić, co miało brzmieć, że nie o to mu chodziło… „Pani, ale moja ojczyzna…”. Caryca ucięła mówiąc: „Teraz Rosja jest Pańską ojczyzną!”. Nie przeżył zbyt długo Rzeczypospolitej. Zmarł w hańbie w 1805 roku, zaledwie osiągnąwszy 52 lata życia. Ta hańba ściga go po dziś. Potoccy nie mają łatwo…
Stanisław Szczęsny Potocki
Konsekwencją pracy Konfederacji Targowickiej były rozbiory i totalny zastój rozwoju kraju. Staliśmy się jedynie częścią, przedmiotem w innych krajach. Dostawcą rekruta. Tylko w I Wojnie Światowej w szeregach zaborców zginęło około pół miliona Polaków. Polacy ginęli także podczas innych osiemnasto i dziewiętnastowiecznych wojen prowadzonych przez zaborców. Głównie przez Rosję. Kolaboranci nie chcieli utrzymywać polskiej armii, to Polacy łożyli na armie zaborcze. I ginęli w nich, a nie w obronie Polski. Zabory w całości kosztowały nas rozwój. Kiedy odzyskaliśmy niepodległość, zapóźnienie gospodarcze było tak wielkie, że do końca II RP nie udało się postawić kraju gospodarczo na nogi. Byliśmy bardzo biednym krajem.
Agent Rosji Prezydentem Polski.
Drugi na zdjęciu, czarno – białym to Bolesław Bierut. Wybrany przez Rosjan na wielkorządcę Polski po II Wojnie Światowej. W latach dwudziestych był szkolony przez rosyjski wywiad do pracy w Polsce. Za zdradę sądzony w Polsce i skazany na więzienie w 1935 roku. Dzięki temu uniknął zamordowania w Rosji w 1938 roku, kiedy Rosja wymordowała całe dostępne jej kierownictwo Komunistycznej Partii Polski. Około 100 osób. Bierut po napaści na Polskę przez Niemcy i Rosję Sowiecką wyjechał do rosyjskiej strefy okupacyjnej. Tam przyjął obywatelstwo radzieckie. Po zaatakowaniu przez Niemcy dotychczasowego sojusznika Bierut ponownie zaczął pracę dla rosyjskiego wywiadu. W 1943 roku skierowano go do założenia PPR, a później KRN. Tym samym powrócił na „odcinek polski”.
Bolesław Bierut.
Wątpię by ten renegat czuł się kiedykolwiek Polakiem. Rosjanie uczynili go „prezydentem” Polski po zakończeniu wojny. Jest odpowiedzialny za terror po II Wojnie Światowej, za mordowanie polskich patriotów. W okresie jego rządów w więzieniach stale przebywało ponad 50 tys. polskich patriotów. Często byli mordowani po sowiecku – strzałem w tył głowy z wyroku sądu „polskiego”. W Polsce jest pełno cmentarzy takich ofiar. Czasem mordowano całe oddziały bezpośrednio po walce. Wielu wywieziono do Rosji. Część trafiła tam podczas Akcji Burza pomagając Rosjanom w walce… Część wywożono już po wojnie. W rosyjskich obozach żołnierze AK i NSZ siedzieli w obozach razem z ludźmi z UPA i Niemcami. Wielu zamordowano, wielu zmarło z zimna, niedożywienia i chorób. Nie wszystkim pozwolono na powrót do Polski, choć po 1956 roku zwalniano ich z obozów.
Bierut zmarł w Moskwie mając zaledwie 64 lata. Pojechał tam zdrowy, ale przebywał bardzo długo. Wielu uważa, że został tam zamordowany, ponieważ był wiernym wykonawcą woli Stalina. A w Rosji Stalina już nie było, po władzę sięgnęli jego przeciwnicy. Chyba na to zasłużył sobie, nie znam nikogo, komu by go było żal. Konsekwencją pracy Bieruta była rosyjska okupacja. Polska nie rozwijała się prawie wcale, podążając jedynie biernie za innymi krajami. Byliśmy biedni, a w kraju największym marzeniem stało się wyjechać do do pracy do Niemiec. Stan ten zakończył się dzięki silnej opozycji antykomunistycznej i upadku Rosji jako imperium. To był zbieg okoliczności, na jaki przyszło nam długo czekać.
Dwie kolejne Konfederacje i pytanie o lojalność.
Mamy teraz w Polsce dwie Konfederacje. Konfederacja Korony Polskiej – Brauna oraz Konfederacja Wolność i Niepodległość – Mentzena. Dlaczego za nazwę obrali sobie najbardziej skompromitowane słowo w języku polskim, kojarzone głównie z kolaboracją targowicką? Czy można wskazać podobieństwa, pomimo upływu ponad dwóch wieków? Można. Atakują wszystkie polskie sojusze. Starają się obrzydzić Polakom to, co daje im niepodległość i dobrobyt. Atakują Unię Europejską, choć jest jasne, że w razie ewentualnego wyjścia bylibyśmy dużo słabsi i podatniejsi na rosyjskie ataki. Przeżylibyśmy zapaść gospodarczą, a jest kraj, który tylko na to czeka. Jedyne kraje jakie są dla nich nietykalne to Rosja i Białoruś…To musi rodzić pytania o ich lojalność.
Za to wciąż atakują Ukrainę. Ofiara napaści jest dla nich chłopcem do bicia. Czy jest większy dowód na wspieranie Rosji? Kiedyś sprawdzałem strony Konfederastii. Czasem wstawiali nawet trzy, a nawet więcej antyukraińskich postów dziennie. I to przez wiele miesięcy. Wertując strony Zajączkowskiej, Skalika, Brauna, Mentzena czy innego konfederasty nie znajdziemy tam współczucia dla ofiar rosyjskiego barbarzyństwa w Ukrainie. Nie jest też przypadkiem, że nie ma tam prawie wcale odniesień do zbrodni rosyjskich na Polakach. A jeśli już są, to nazywane są „radzieckimi, sowieckimi”. To tak jakby Sowieci przybyli z kosmosu. Rosjanie są dla nich dobrzy, Sowieci to ci źli, choć nie dla wszystkich. Niejacy Kamraci wspierający Brauna otwarcie chwalą Sowietów i Sierowa, kata Armii Krajowej. To musi dać do myślenia. I naprawdę trzeba się zastanowić, czy służby ich obserwują?
Ataki na broniącą się Ukrainę to jest prorosyjskość
I to ciągłe zaklinanie rzeczywistości, że oni nie są prorosyjscy… To samo opowiadał Szczęsny – Potocki. Bierut też mówił dużo o polskiej racji stanu. Ich sposób mówienia się nie zmienia. Pamiętam jak w czasie komuny Urban, najbardziej znienawidzona postać ze stanu wojennego robił swoje konferencje prasowe na tle coraz to większego orła. Zastanawialiśmy się, kiedy się przeniosą do jakiejś hali sportowej, bo ten orzeł się nie będzie mieścił. Jakoś nikt z powodu pokazywania go z orłem nie uważał za patriotę. Przynajmniej nikt z opozycyjnie nastawionych Polaków.
Nie znajdziemy w historii pozytywnych przykładów kolaboracji. Ona zawsze wiedzie do zniewolenia własnego kraju. Słusznie kolaboranci są znienawidzeni przez społeczeństwa, których dotknęła. W Polsce za kolaboranta należy uznać tych, którzy atakują polskie sojusze. Sojusze zabezpieczające naszą niepodległość. Pomagając bandycie jest się wspólnikami bandyty, choćby nie wiadomo ile zaklęć by się zrobiło.
Źródła obrazków Wikipedia.
Działacz opozycji antykomunistycznej w latach osiemdziesiątych XX wieku. Brał udział w podziemnej działalności wydawniczej – drukował i kolportował ulotki oraz uczestniczył w demonstracjach. W latach 1985–1986 był współorganizatorem audycji podziemnego Radia „Solidarność”. Od 1986 roku związany z Ruchem „Wolność i Pokój”. Za działalność opozycyjną był wielokrotnie represjonowany – karany grzywnami i aresztem.
Po 1989 roku pracował w sektorze prywatnym. Zajmuje się badawczo historią polskiej i czechosłowackiej opozycji antykomunistycznej. Jest współautorem książki oraz licznych artykułów naukowych i publicystycznych. Publikuje teksty o tematyce historycznej, społecznej i międzynarodowej, w tym dotyczące Ukrainy, m.in. na portalach LCA.pl oraz Fundacji „Wolność i Pokój”. Od 2014 roku aktywnie działa jako wolontariusz, wspierając Ukrainę oraz inicjatywy pomocowe.
Za działalność na rzecz wolności i niepodległości Polski został odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności (2016) oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2022)
