Prawda jest taka, że takie akcje „patriotyczne” dają narzędzia na przykład Ukrainie w kontekście sporów o UPA w walce z Polską. Bo Polskę bardzo łatwo jest w ten sposób przedstawić jako kraj ksenofobiczny, w którym atakuje się ludzi z powodu ich pochodzenia. I tego typu argumenty będą aktywnie wykorzystywane na forum ogólnoeuropejskim.
Kilka tygodni temu odbyło się głosowanie w Parlamencie Europejskim dotyczące postępów Ukrainy na drodze do UE i polscy europosłowie przeforsowali poprawkę nr 34, która potępiała ukraińskie władze za nadanie imienia bohaterów UPA jednej ze swoich jednostek. Generalnie ten zapis był dość łagodny, a poza nim w dokumencie znalazła się setka innych punktów chwalących Kijów za reformy i potępiających Moskwę za agresję (przeczytałem całość tej rezolucji). Jednak nad Dnieprem to wydarzenie zostało zauważone i zrobiło tam spore wrażenie. Nieproporcjonalne do realnego znaczenia tej poprawki tak naprawdę.
Krótkie nagrania mają dziś większą siłę niż historyczne spory
Pisałem wcześniej, że dla Kijowa promowanie postaci, które kolaborowały z Rzeszą w czasie wojny, to sprawa z góry przegrana, bo nikt w Europie nie będzie wchodził w żadne niuanse i w każdym takim sporze reputacyjnie Ukraina zawsze będzie stać na straconej pozycji.
Ale wiecie, co jest jeszcze łatwiejsze niż tłumaczenie Europejczykom, co wydarzyło się 80 lat temu i kto z kim współpracował? Pokazanie kilku nagrań, na których atakuje się ludzi na ulicach i w środkach transportu publicznego ze względu na ich narodowość. Bo 30-sekundowy filmik z dnia dzisiejszego z odpowiednim komentarzem zawsze będzie budził więcej emocji niż długie wywody, kto kogo zabijał gdzieś w Europie Wschodniej osiem dekad temu.
Tego typu „patriotyzm” to jest więc działanie wprost sprzyjające interesom obcych państw, rujnujące jednocześnie reputację Polski.
What do you think about this story?
Join the conversation. Please keep comments relevant to the article.
Write a comment